Mijn bevallings verhaal

Na een heerlijke zwangerschap op een paar kwaaltjes na, vlogen de 9 maanden voorbij. Ik wou graag thuis bevallen en zag hier zo na uit! Maar dat het af zou lopen in een horrorbevalling met een spoedkeizersnede had ik zelf nooit bedacht.

Zwanger van een mooi klein meisje, uitgerekend op 5 januari 2017 kwam ze uiteindelijk op 8 januari 2017 met een keizersnede om 04:24 op de wereld, Lilly-May 51cm & 3930Gr.

Dinsdag 3 januari zat ik heerlijk even op de bank ’s middags toen ik plots flinke krampen in mijn buik kreeg. Ze werden steeds heftiger en kwamen steeds vaker, tot dat ze na 3 uur lang verdwenen. Ik dacht meteen YES het is begonnen! Maar helaas.

De dag erna moest ik naar de verloskundige voor de 40 weken controle, want die dag daarna was ik uitgerekend.

Ik deed mijn verhaal, wat er was gebeurd die dag ervoor. Na een inwendig onderzoek bleek ik 1cm ontsluiting te hebben en werd ik gestript in de hoop dat het nu door zou zetten. S’nachts om 02:30 werd ik wakker om te plassen en verloor ik mijn slijmprop , helemaal hyper ging ik naar boven en vertelde ik mijn man het nieuws. Een half uur daarna begonnen mijn weeën, ik ging lekker beneden op de bank liggen en liet mijn man lekker boven slapen. Ik zou hem wakker maken als het erger zou worden.

De ochtend brak aan en mijn weeën werden steeds wat heftiger en kwamen regelmatiger. Mijn man besloot thuis te blijven van zijn werk. Helaas aan het eind van de ochtend verdwenen mijn weeën als sneeuw voor de zon. Wel begon ik steeds met dunslijm te verliezen wat een beetje groenig leek, ik belde mijn verloskundige om dit even te laten checken. Tegen de avond kwam ze langs en deed ze een inwendig onderzoek, het bleek geen vruchtwater te zijn. Maar het kon wel een teken zijn dat de kleine in het vruchtwater had gepoept. Ik moest rustig afwachten…

Wel kon ik me alvast voorbereiden dat ik niet thuis ging bevallen, dit mag namelijk niet als er in het vruchtwater gepoept is. De donderdag ging voorbij en ik was de 40 weken gepasseerd. Vrijdagochtend om 06:00 begonnen weer mijn weeën, nu een stuk heftiger als eerder. Ik zei nog tegen mijn man, ga jij maar werken ze zullen toch wel weer verdwijnen. Hij besloot toch thuis te blijven, helaas naar 6 uur lang heftige weeën te hebben gehad verdwenen ze weer. We besloten smiddags lekker een wandeling te maken, dit moest opwekken toch haha?! Tijdens het lopen kwamen mijn weeën weer op en af.. Vrijdag in de avond begonnen mijn weeën weer , zo heftig dat ik mezelf geen houding kon geven. Na 3 uur lang puffen, verdwenen ook deze weer. Ging het me ooit nog lukken?

De nacht verliep rustig en ik stond zaterdagochtend om 08:30 met frisse moed weer op , ik was inmiddels 40+2 zwanger. Het lichtgroene slijm liep langs mijn benen na beneden, meteen mijn verloskundige gebeld en ze kwam er meteen aan. Toch kon ze niet plaatsen of het vruchtwater was en werd ik naar het ziekenhuis gestuurd voor een CTG Scan. 2 uur lang lag ik aan de CTG Scan, de hartslag van ons meisje was erg hoog en vertrouwde ze niet. Na een aantal testjes bleek ik toch al vanaf Donderdag vruchtwater te verliezen en zat er bovenin een scheur in mijn vliezen, tevens had ze er ook in gepoept. Ik moest direct blijven ze zou binnen 24 uur geboren worden.

Mijn weeën begonnen weer flink te komen ze brachten mij om 14:00 naar de verloskamer en daar bleek ik 3cm ontsluiting te hebben. Ze besloten even te kijken of het nu door ging zetten of dat ik aan de opwekkers moest. Om 16:00 had ik 4cm ontsluiting en werden mijn overige vliezen gebroken.

So far so good toch? Behalve dat ik kapot was na zo’n lange aanloop! Maar hey, ik had er nog steeds zo’n zin in !

Ze zouden om 20:30 terugkomen om te kijken hoe het ging. Mijn weeën werden steeds heftiger en ik kwam in een weeën storm terecht, ik begon te spugen van de pijn en het was inmiddels 21:00 en er was nog niemand komen controleren. We bleven maar op het knopje drukken, en er kwam alleen telkens een assistente binnen die zei, ‘ja sorry mevrouw het is druk!’.

Ik zat met mijn kop tegen het plafond, mijn weeën kwamen om de minuut, er zat totaal geen rust meer tussen de weeën. 22:15 kwam ze dan ein-de-lijk controleren, ik had inmiddels 8 cm ontsluiting en gaf aan dat ik helemaal op was. Het was zaterdagavond en mijn weeën waren dinsdag al begonnen, ik was helemaal gesloopt.

Ik kreeg voor de laatste 2cm een morfine pompje om het scherpe randje er van af te halen. Wat was ik hier blij mee, er kwam weer rust tussen de weeën door en ik kon zelfs weer wat communiceren met mijn man en mijn moeder die waren allebei bij mij. Er konden weer wat grapjes vanaf, en tussendoor pufte ik rustig de weeën weg. Om 23:30 had ik 10 cm ontsluiting, en kreeg ik de vraag of ik al persdrang had, eh nee? Ik werd losgekoppeld van het morfine pompje, en moest het weer op eigen kracht gaan doen.

Helaas lieten mijn weeën ook deze keer mij in de steek, ik moest toch aan de opwekkers, in de hoop dat ik persweeën zou krijgen. Om 00:15 stond mijn weeën infuus op het hoogst, kwam ik weer in een weeën storm terecht maar had geen persweeën. Ze besloten dat ik hoe dan ook met of zonder persweeën, ik moest gaan persen.

Na 3 uur lang met al mijn kracht te hebben geperst, en 3 uur lang in een weeën storm te hebben gezeten, was er nog steeds geen vordering. Mijn lichaam begon te shaken, en ze dachten dat ik in een stuip terecht kwam, maar dit was niet het geval. Mijn lichaam had zoveel pijn en kracht al moeten doorstaan, mijn spieren konden dit niet meer aan. Ik kon niet meer stil liggen, en dit was voor de mensen er om heen een heel vervelend aangezicht.

Om 03:00 kwamen er 2 gynaecologen bij, en besloten de vacuümpomp erbij te halen, maar Lilly zat nog zo diep in het geboortekanaal dat het de vraag was of het wel ging lukken. Van mij hoefde het niet, maar ik had hier blijkbaar geen keus in, en kreeg een strenge blik naar mij toe die zei: ‘als jij niks doet, doen wij ook niks, je moet niet denken dat wij het werk voor jou doen’. Ik was helemaal verslagen, ik wist niet wat me overkwam, ik was op en had aangegeven dat ik niet meer kon, mijn lichaam kon niet meer ontspannen en ik bleef van top tot teen shaken en spugen van de pijn.

Inmiddels stonden er 8 mensen om mee heen, mijn man werd emotioneel en blijf me aanmoedigen en steunen, mijn moeder zat verslagen in een hoekje en ik zag het verdriet op haar gezicht. En ik? Ik kon niks meer denken, alleen maar dat ik niet meer kon, mijn lichaam was op!

Na 3 pogingen met de vacuümpomp werd er besloten dat ik direct naar de o.k moest. De baby moest er nu echt uit en dat ging niet op de nstuurlijke manier lukken. Ze zat vast in het geboortekanaal.

Ze werd terug geduwd naar de baarmoeder, want ze zat te laag voor een keizersnede. Ik werd met man en macht uit de kleren getrokken, kreeg een blauw schort voor, en werd naar de O.K. gereden, daar eenmaal aangekomen stonden er denk ik wel 12 man om ons heen.

De ruggenprik werd gezet, en ik heb hier gelukkig niks van gevoeld, want ik zat volop in de weeën! Ik was zo blij dat die prik er in zat, en ik van de pijn verlost was, ik kon mijn ogen weer openen, mijn lichaam trilde nog steeds en ik werd in banden gezet, zodat ik min of meer stil kon liggen. Ik kreeg een aantal vragen, om te kijken of ik nog bij bewust zijn was, en of ik mee wilde kijken met de keizersnede. Ja natuurlijk wil ik dat! Ik wilde zo graag natuurlijk bevallen, en dit mooie moment mee maken, maar dat ging niet meer. Dus ja tuurlijk wil ik zien hoe mijn meisje uit mijn buik word gehaald!

Ik heb van de keizersnede gelukkig helemaal niks gemerkt, en mijn man aan mijn zijde. En daar was ze dan om 04:24 op 8 Januari 2017 kwam Lilly-May op de wereld, eindelijk was ons mooie meisje er. Ze werd meteen meegenomen door de kinderartsen en mijn man was daar natuurlijk bij. Ons meisje, ons geluk eindelijk in mijn armen!

Liefs Talitha♡

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.